حالا بايد چه کنيم تا موّحد باشيم و از پراکندگي رهايي يابيم؟ بنده مطابق با بينش خود راهي به شما عزيزان پيشنهاد مي کنم و آن اينکه يک مسير علمي را براي خود تعيين فرماييد. و براي فهم حقايق مندرج در آن وقت بگذاريد و زحمت بکشيد چون تو انسان هستي و انسان بي علم نمي شود در کنار آن کسب و کار خود را هم داشته باشيد و هرگز آن را رها نکنيد. زيرا نيازي به تغيير شغل نيست. نوشته هاي يک عالم را براي خود معيار ومحور قراردهيد از آنجا که فهم کتابها آسان نيست پس در اين مسير به يک استاد هم نياز داريد. روزي يکساعت يا هفته اي چند ساعت نزد آن استاد برويد و بر اساس نظم خاصّي درس بخوانيد و بالا بياييد. مثلاً ميتوانيد کتابهاي امام(رحمهُ الله) يا کتابهاي شهيد مطهري(رحمهُ الله) و يا کتابهاي حضرت علامه حسن زادة آملي را انتخاب بفرماييد. اما بايد بدانيد که خواندن کتابهاي گوناگون و پراکنده دل را مضطرب مي سازد و انسان با اين روش به جايي نمي رسد. همينطور تحقيق در مورد موضوعات مختلف در يک زمان انسان را پراکنده بار مي آورد. علامه حاج محمد حسين تهراني(رحمه الله) از شاگردان علامه طباطبايي(رحمه الله) بودند که دو سال قبل در مشهد به رحمت اله پيوستند. ايشان اهل قلم بودند و کتابهاي بسياري نوشتند و شاگردان بسياري تربيت کردند. اما هرگز به شاگردان خود اجازه نمي دادند که کتاب ديگران را مطالعه کنند. مي فرمودند: کتابهايي که من نوشته ام را مطالعه کنيد. چون تمام آنها روي حساب و برنامه نوشته شده است. حال که پيش من آمديد بايد مطابق با آن برنامه عمل کنيد. البته اين به معناي بد بودن کتابهاي ديگران نيست. بلکه همة اينها براي اين است که سالک در ابتداي راه با ديدن روشهاي گوناگون متحير و سرگردان نشود. اگر مي خواهيد قلبتان همّ واحد پيدا کند بايد به مطالعات خود جهت بدهيد و يا بصورت موضوعي مطالعه کنيد. همانند اينکه الآن مدتي است که مشغول بحث موضوع طهارت هستيم. 
