یکی از سوالاتی که عزیزان در مباحثه دارند در خصوص کتابهای عرفانی مرسوم شده است:معمولاً اینطوراست که آدم تا قسمتی از این مباحث معرفتی را یاد گرفت زود دهانش آب می افتد که مشابه آن حالات را در خودش بیابد.بعد هم کتابهای دیگر و حالات دیگر و همینطور تا آخر عمر سرگردان بین این کتاب و آن کتاب این حالت و آن حالت و اگر در این بین چند تا خواب خوش ببیند ذوق می کند و فکر می کند دیگر همه چیز را گرفت و کسب کرده است این اولین مشکلی است که متاسفانه در وادی عرفان هست بعد یک حالت سرگردانی پیش می آید کتابهای گوناگون و حالات گوناگون مطالعه می شود و خودش بر اساس این کتابهای گوناگون و حالات گوناگون اشخاص متفرق می شود و آنجا که شخص متفرق شد قهراً توحّد از بین می رود و وقتی توحّد از بین رفت می بیند خودش هم سر گردان است نمی داند چکار کند و این موجب یک بیچارگی می شود .
چرا ؟؟؟
چون تا چند وقتی ( بسته به حالات افراد ) ذوق و شوقی دارد بعد این ذوقها را بکار می گیرد و کتابهای گوناگون مطالعه می کند و دستورات گوناگون عمل میکند و نتیجه این می شود که:یا مزاج خودشان را بهم می زنند یا مشکل خانوادگی درست می کنند٬ که الان از این مراجعات کم نیست در طی مدتی که درس شروع شده و قبل از این تجربه بوده است که مزاج خود یا وضع خانواده را بهم می زنند چون اولین پله ای که این شخص گیر می کند این است که می رود در وادی مسائل اخلاق کتابهای اخلاقی را مطالعه می کند٬ می بیند اولین پله ای که که در مسائل اخلاق می رسد مسائل زن و فرزند است و اینهم حداقل یک دستورالعمل شرعیست ماهیچ مجوزی نداریم فشار بر زن و فرزند بیاوریم. پس مراقب باشید و عجله نکنید.
*** اللهم عجل لولیک الفرج ***
+
نوشته شده در یکشنبه 16 دی1386;ساعت 11:45;
توسط مشتاق طهارت; |
